به گزارش پایگاه خبری «دانشجویان بیدار» سه سال از عمر دولت تدبیر و امید می‌گذرد و حال می‌شود کارنامه دولت در عرصه‌های مختلف را تحلیل و قضاوت کرد.

 در وعده های انتخاباتی جناب رئیس جمهور، حل صد روزه مشکلات اقتصادی مطرح شد و ادعا شد با اشراف کامل به تمامی معضلات قدم در این راه پر  فرازونشیب گذاشته‌اند. 

ادعا کردند مشکلات ایران از دوره باستان تاکنون به گردن دولت قبلی(دهم) است و آن ها با فن مذاکره و تعامل با دنیا(اروپا وآمریکا) آشنا نیستند اما امروز معلوم می شود که چنین نبوده است و خود کارنامه قابل قبولی ندارند.

نقاط ضعف، بی شمار است اما هدف بررسی سیاست خارجی است که دولت آنرا نقطه قوت خود می شمارد و همه انرژی دولتیان صرف آن شده و خود را کار بلد آن می دانند .

 در عملکرد وزارت خارجه به قصه پرغصه برجام می‌رسیم  که به قول خودشان تقریبا هیچ دستاوردی نداشته است.

 به یاد دارم در همان روزها که جناب وزیر در هتل کوبورک و خیابان های ژنو دوشادوش کری قدم می زد و مقصد هواپیمای ایشان فقط اروپا بود، منتقدین می گفتند:

آقای وزیر!

 نام وزارت خانه مطبوع شما امور اروپاست یا خارجه؟! دکترِ آشنا به امور بین الملل بجز اروپا، چهار قاره دیگر هم داریم  و انبوهی از کشورها که اگر صلاح می‌دانید در برنامه‌های خود جایی هم برای آنها بگذارید! که با جواب های دندان‌شکنی روبرو می‌شدند. 

وزارت خارجه معتقد بود راه نجات کشور، فقط برقراری ارتباط حسنه با کشورهای اروپایی و آمریکاست البته؛ نتیجه اش بتن ریزی قلب رآکتور هسته‌ای و مهر و موم تاسیسات هسته ای و … شد. 

در پسا برجام هم گرفتن عکس یادگاری در کنار هواپیماهای غربی، کارناوال های رنگارنگ کشورهای اروپایی به ایران و. ..نیز دستاورد ملموسی برای مردم  نداشت که  خود تحریمی داخلی را نیز افزود. 

 بماند که تحریم کشورهایی همچون جیبوتی و کومور و جسارت های مدام آل سعود و آل خلیفه را هم می‌شود از دستاوردهای سیاست تنش‌زدایی آشنایان به دیپلماسی برشمرد.

حال با گذشت سه سال از این اشتباهات فاحش،  گویا سفر وزیر خارجه به آمریکای جنوبی و رئیس‌جمهور به ونزوئلا خوشایند دولتیان قرار گرفته است که البته جای شکر دارد. 

ارتباط با کشور های آمریکای لاتین و جایگاه قابل احترام ایران نزد ملت های انقلابی آمریکای جنوبی از دستاورد های انقلاب و مواضع انقلابی و عدالت خواهانه ایران در مجامع بین المللی بود و سرمایه ای گران بها در عرصه بین المللی برای ایران محسوب می شد که سه سال به آن بی توجهی شد.

 گرچه کمی دیر شده اما ارتباط با این کشورها که از قضا متحدین خوبی برای ما بودند و در شرایط رکود کنونی، بازار خوبی برای صادرات کالاهای تولید داخل هستند می تواند به نفع ملی باشد.

ای کاش متولیان دیپلماسی، نگاه سیاسی خود در گرایش بی نتیجه به غرب را کمی با نگاه خدمت به مردم عوض می‌کردند و بر طبل توخالی برجام نمی‌کوبیدند و بر پیکر سرمایه یک ملت بزرگ، اینگونه چوب حراج نمی‌ زدند!

نویسنده:مجید پیشینیان